Εις μνήμην

Με τoν Αλμπέρτο Aρούχ γνωριστήκαμε πριν από δυο χρόνια. Μου έγραψε   για να συνεργαστούμε σε ένα project που είχε στα σκαριά μαζί με κάποιους φίλους του.

Ακολούθησαν πολλά τηλεφωνήματα, σχέδια  και μετά  ένα email.  «Θα ήθελα να δηλώσω συμμετοχή στο συνέδριο σας για την ταυτότητα και  την κουζίνα.  Η ομιλία μου, αν γίνει αποδεκτή,  θα βασιστεί στο νέο μου βιβλίο Η Νέα Ελληνική Κουζίνα». 
Εγραφε με την ευγένεια και τη φινέτσα μιας άλλης εποχής.

Εν τω μεταξύ το βιβλίο εκδόθηκε…  Αυτό το βιβλίο που διάβασα τόσες φορές από ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον για την γαστρονομική ταυτότητα και για τις απόψεις του Αλμπέρτου.  Και κάθε τόσο έλεγα να του γράψω για τα σημεία που μας έβρισκαν σύμφωνους αλλά και για όσα είχα διαφορετική γνώμη.

Δεν το έκανα… λες και ο χρόνος είχε χαριστεί απλόχερα.

Πόσες ωραίες συζητήσεις χάσαμε…

Τον Αλμπέρτο τον γνώρισα από κοντά στο Συμπόσιο του Αμαρίου.
Εμεινα έκπληκτη από το μέγεθος της γενναιοδωρίας του  και το περίσσευμα της ψυχής του. Ένας χορτάτος άνθρωπος.

Και δεν θα ξεχάσω τον ενθουσιασμό του όταν αντίκρισε τα φαγητά που είχαν μαγειρέψει οι κυρίες του Αμαρίου για τα δείπνα. ‘Αυτή είναι μεγάλη αγροτική κουζίνα’  αναφωνούσε καθώς άνοιγαν τα τσουκάλια μπροστά στα έκθαμβα μάτια του.

Έφυγε στην καρδιά της άνοιξης.

Από το τελευταίο email που ανταλλάξαμε κρατώ το ‘με πολλή αγάπη’.