Εδώδιμο δέντρο~ Μια ιστορία μετανάστευσης

Με ποιο τρόπο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το φαγητό ως αφηγηματικό μέσο για να διηγηθούμε την ιστορία ενός ανθρώπου; Η Agata γεννήθηκε στη Ρώμη το 1936, σε μια οικογένεια με δυο μεγαλύτερα παιδιά. Ο πατέρα της πέθανε όταν η ίδια ήταν μόλις μερικών μηνών αφήνοντας τη γυναίκα του χήρα, μικρομάνα και σύντομα φτωχή.  Προφανώς, η μητέρα της ήταν μια νέα γυναίκα δυναμική και αποφασιστική, διότι αφού έζησε επί δύο χρόνια στη Ρώμη βοηθούμενη από τους γονείς της και τα πεθερικά της, αποφάσισε να μεταναστεύσει στην Αμερική. Μεγάλο τόλμημα για μια γυναίκα που δεν είχε χρειαστεί να δουλέψει μέχρι το θάνατο του συζύγου της, δεν μιλούσε αγγλικά και δεν είχε κανένα εφόδιο εκτός από τα νιάτα της και το ταλέντο να φτιάχνει με τα χέρια της όμορφα πράγματα. Μεγάλη η τόλμη της, όση και η απελπισία της.Στα γενέθλια των δυο  χρόνων της Αgata, η οικογένεια μπήκε στο πλοίο για την Αμερική.  Τα παιδιά μεγάλωσαν στο στενό χώρο ενός καπελάδικου- καπελού έγινε η μάνα-  ανάμεσα σε κορδέλες, υφάσματα και εξαίσια καπέλα. Μεγάλωσαν ανάμεσα σε φωνές και  μυρωδιές  φαγητού που ξέφευγαν  από τα γύρω διαμερίσματα, μαθαίνοντας να νοσταλγούν μια πατρίδα που δεν είχαν καλά καλά προλάβει να γνωρίσουν.Kαι τα τρία αδέρφια μορφώθηκαν χάρη  στα περιζήτητα καπέλα της μητέρας τους. Όλοι έγιναν πετυχημένοι επιχειρηματίες. Η Αgata ασχολήθηκε με κουτιά. Υπέροχα χειροποίητα κουτιά.  Και όπως καμιά φορά μας σπρώχνει η ηλικία να ψάχνουμε τις ρίζες μας, 75 χρόνια αφότου έφυγε από την Ιταλία, η Agata ενθάρρυνε τα παιδιά της να ανοίξουν ένα παράρτημα της επιχείρησής τους στη Ρώμη. Mετά από λίγο καιρό επέστρεψε και η ίδια στην πατρίδα των πρώτων χρόνων της ζωής της.

Μου ζήτησαν λοιπόν να αφηγηθώ την ιστορία αυτής της γυναίκας…. και έφτιαξα ένα δέντρο.

Ένα δέντρο επιθυμιών, ελπίδων, φόβων και αναμνήσεων. Ένα δέντρο ευχών.

Έφτιαξα κλαδιά από ζύμη… άλλα γλυκά και άλλα αλμυρά, για τις χαρές, τους πόθους, τα δάκρυα, τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Στερεώθηκαν στα κλαδιά ενός πραγματικού δέντρου.

Έγραψα παιδικά ιταλικά τραγούδια και  επωδούς σε εδώδιμο χαρτί…

Εδώδιμο χαρτί από ρυζάλευρο και νερό χρωματισμένο με κρόκο Κοζάνης.

… και τις πρώτες αγγλικές λέξεις που έμαθε να γράφει η μητέρα τις άφησα να πέσουν πάνω στα κύματα της θάλασσας που τη χώρισε από την πατρίδα της.

Eδώδιμο χαρτί από άμυλο καλαμποκιού. Μπορεί να γίνει αρκετά παχύ αλλά χρειάζεται προσοχή κατά τη διαδικασία αποκόλλησης του από τη γάζα διότι είναι αρκετά εύθρυπτο.

Κορδέλες αποξηραμένου πορτοκαλιού και μανταρινιού, αυτές που είναι γνωστές ως pestil ή amardine ή fruit leather, κρεμάστηκαν από τα κλαδιά για να θυμίζουν εκείνη την τρελή άνοιξη που γνώρισε τον δικό της αγαπημένο σε ένα ταξίδι στην Καλιφόρνια.

Και ζύμωσα κουτιά, καπέλα, γλυκά παιδικά χέρια τα οποία αγκιστρώθηκαν στα κλαδιά και πικάντικα γυναικεία χέρια που κρεμάστηκαν στο δέντρο με μεταξωτές κορδέλες.

Λίγο πριν το τέλος: Έχουν φαγωθεί τα κλαδιά,τα ξόρκια, τα νανουρίσματα, τα καπέλα, τα περισσότερα χέρια και ένα μεγάλο μέρος των amardines.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s