ΓΙΑ ΜΟΥΡΙΕΣ & ΜΟΥΡΑ

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε σε BHMAGourmet του 2012, αλλά μιας και είναι η εποχή των μούρων το παρουσιάζω κι εδώ.

480798_4387471444376_1640259968_n

»Σε ένα από τα έξοχα μωσαϊκά της Παλαιολόγειας Αναγέννησης (14ος αι.) που βρίσκεται στη φημισμένη μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, οι δύο τυφλοί που θεραπεύτηκαν από το Χριστό στην Ιεριχώ κάθονται κάτω από μια μουριά.
Είχε η βιβλική Ιεριχώ μουριές? Προφανώς είχε μαύρες μουριές, την ποικιλία δηλαδή που ήταν γνωστή από την αρχαιότητα και στην Ελλάδα. Πολύ περισσότερες όμως είχε η Κωνσταντινούπολη του 14ου αιώνα, στην οποία επιπλέον ήταν διαδεδομένη και η ποικιλία που κάνει τα άσπρα μούρα, μιας και ήταν γνωστή στους Βυζαντινούς ήδη από τα χρόνια του Ιουστινιανού. Οι μοναχοί που έκλεψαν μέσα στα κούφια μπαστούνια τους τα αυγά του μεταξοσκώληκα από τους Κινέζους έφεραν και ρίζες άσπρης μουριάς, αφού στα φύλλα της είχαν αδυναμία οι πολύτιμες κάμπιες. Υποστηρίζεται δε ότι η Πελοπόννησος ονομάστηκε Μοριάς επειδή εκεί αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η καλλιέργεια του λευκού μουρεόδεντρου.

Όταν η σηροτροφία ατόνησε στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας, οι μουριές συνέχισαν να συντροφεύουν τα σπίτια με τον πυκνό καλοκαιρινό τους ίσκιο… Μέσα του διαλύονταν τα ορμητικά κύματα της ζέστης και ο μεσημεριανός ύπνος καθόλου δεν είχε σχέση με τη δυσοίωνη σιωπή κάτω από τη σκιά της συκιάς. Συνέχισαν να συντροφεύουν και τα παιγνίδια των παιδιών· το πιο χοντρό κλαδί προοριζόταν για τα σχοινιά της κούνιας. Και κάθε τόσο, τι χαρά, τα μούρα κόκκινα ή λευκά να σκάνε μέσα στο διψασμένο στόμα. Σαν ένα ποτήρι κρύο νερό.
Όμως όταν οι πόλεις άρχισαν να υποφέρουν από το τσιμέντο και την ανόητη τάση που θέλει τα πεζοδρόμια να γεμίζουν με φοίνικες, οι μουριές χάθηκαν… Ακόμα και στα χωριά περιφρονούν πια τους καρπούς αυτού του γενναιόδωρου δέντρου.
Εν τω μεταξύ, και για πολλούς αιώνες, μπουκάλια γέμισαν με σιρόπια, υπέροχοι πελτέδες δημιουργήθηκαν. Γιατί όταν εισέβαλε η Περσία στα γαστρονομικά όνειρα των Οθωμανών τα μούρα βρήκαν άλλη μια χρήση (εξάλλου η Κωνσταντινούπολη ήταν ήδη γεμάτη μουριές). Μεταμορφώθηκαν σε πελτέδες – ναι, περσική είναι η καταγωγή τους- απλούστατα γλυκά, φτιαγμένα μόνο με ζάχαρη και χυμό φρούτων – ίσως και λίγο νισεστέ- που όμως έφερναν στο νου τοπία ντελικάτα. Απαλά φιλήδονα, ελαφρότατα γλυκά για εκείνες τις νωθρότατες του καύσωνα ημέρες. Μέχρι πριν μια γενιά ήταν διαδεδομένα και σε όλη την Ελλάδα.

Αλήθεια, θύματα ποιάς μόδας, ποιάς μνήμης λειψής, είναι τα μούρα και ο πελτές τους;

Οθωμανικός πελτές μαύρων μούρων

DSCN3886 (Small)

1-1.25 κιλά μούρα, λιωμένα και σουρωμένα με ένα λεπτότατο ύφασμα

30 γρ. νισεστές

80 γρ. ζάχαρη

Βάζετε το χυμό των μούρων και τη ζάχαρη σε μια κατσαρόλα.

Ανακατεύετε το νισεστέ με ελάχιστο νερό και τον προσθέτετε στο χυμό ανακατεύοντας καλά.

Βάζετε την κατσαρόλα σε μέτρια φωτιά και ανακατεύετε συνεχώς μέχρι να πήξει τόσο όσο να πέφτει από το κουτάλι.

Μπορείτε να μοιράσετε το μίγμα σε μπολ και αφού κρυώσουν να τα βάλετε στο ψυγείο και να τα προσφέρετε κρύα.

Για να δοκιμάσετε μια πιο οθωμανική γεύση μπορείτε να σερβίρετε τον πελτέ με πιλάφι: αυτή είναι η συμβουλή της Μαριάνας Γερασίμου στο σπουδαίο βιβλίο της «Η Οθωμανική μαγειρική» (εκδ. Ποταμός) Φυσικά είναι ωραιότατος μαζί με γιαούρτι ή παγωτό βανίλια.»

2 thoughts on “ΓΙΑ ΜΟΥΡΙΕΣ & ΜΟΥΡΑ

    1. Eμείς Ξανθή μου, αμφιβάλλω αν θα έχουμε φέτος τύχη με τα μούρα των λίγων δέντρων που έχουν μείνει στην περιοχή μας. Οι δυνατοί άνεμοι και οι αλλαγές του καιρού έχουν ρίξει τους καρπούς πριν προλάβουν να ωριμάσουν. .

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s